இத்தளத்துள் தேட...

செல்க: முகப்பு |

குறள் எண் 1221



மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிர்உண்ணும்
வேலைநீ வாழி பொழுது

(அதிகாரம்:பொழுதுகண்டிரங்கல் குறள் எண்:1221)

பொழிப்பு: பொழுதே! நீ மாலைக்காலம் அல்லை: (காதலரோடு கூடியிருந்து பிறகு பிரிந்து வாழும்) மகளிரின் உயிரை உண்ணும் முடிவுக் காலமாக இருக்கின்றாய்!

மணக்குடவர் உரை: பொழுதே! நீ வெப்பமுடையை யானமையான் மாலையோ எனின் அல்லை: முன்பு கூடிப் பிரியப்பட்டார் உயிரை உண்பதாகியவொரு வேலாயிருந்தாய்.
இது மாலைப்பொழுது கண்டு தலைமகள் ஆற்றாமையாற் கூறியது.

பரிமேலழகர் உரை: (பொழுதொடு புலந்து சொல்லியது.) பொழுது - பொழுதே; நீ மாலையோ அல்லை - நீ முன்னாள்களின் வந்த மாலையோ எனின் அல்லை; மணந்தார் உயிர் உண்ணும் வேலை - இருந்த ஆற்றான் அந்நாள் காதலரை மணந்த மகளிர் உயிரையுண்ணும் இறுதிக்காலமாய் இருந்தாய்.
(முன்னாள் - கூடியிருந்த நாள். 'அந்நாள் மணந்தார்' எனவே, பின் பிரிந்தாராதல் பெறுதும். வாழி என்பது குறிப்புச் சொல். 'வாலிழை மகளிர் உயிர்ப்பொதி அவிழ்க்குங்காலை' (கலித்.நெய்தல்.2) என்றாற்போல, ஈண்டுப் பொதுமையாற் கூறப்பட்டது. 'மாலை நீ அல்லை' எனவும் பாடம். வேலை என்பது ஆகுபெயர். வேலை என்பதற்கு வேலாயிருந்தாய் என்பாரும் உளர்.)

வ சுப மாணிக்கம் உரை: பொழுதே! நீ மாலைக்காலமா? இல்லை. கூடிப்பிரிந்தார் உயிர் குடிக்கும் கூரியவேல்.


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
பொழுது நீ மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிர்உண்ணும் வேலை வாழி! .


மாலையோ அல்லை:
பதவுரை: மாலையோ-மாலைப்பொழுதோ; அல்லை-நீ ஆகாய்.

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: நீ வெப்பமுடையை யானமையான் மாலையோ எனின் அல்லை;
பரிப்பெருமாள்: நீ தட்பம் உடையை அன்மையான் மாலையோ அல்லை;
பரிதி: மாலையாகிய பொழுதல்லவே நீ;
காலிங்கர்: நீ பண்டுபோலக் காலை கழிந்தால் வரும் மாலையாய் வந்தாய் அல்லை;
பரிமேலழகர்: (பொழுதொடு புலந்து சொல்லியது.) நீ முன்னாள்களின் வந்த மாலையோ எனின் அல்லை;
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: முன்னாள் - கூடியிருந்த நாள்.

'நீ மாலையோ எனின் அல்லை' என்றபடி பழம் ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை நல்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'நீ காதலரோடு கூடியிருந்தபோது வந்தது போல, இனிமை அல்லை', 'உன்னை மாலைவேளையென்று சொல்வது சரியல்ல', 'நீ மலைக்காலம் அல்லை', 'நீ முன்னாள்களின் வந்த மாலைப் பொழுதே எனின், அல்லை', என்ற பொருளில் இப்பகுதிக்கு உரை தந்தனர்.

மாலைப் பொழுதே எனின், அல்லை என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

மணந்தார் உயிர்உண்ணும் வேலைநீ வாழி பொழுது:
பதவுரை: மணந்தார்-காதலரை மணந்த மகளிர்; உயிர்-உயிர்; உண்ணும்-போக்கும்; வேலை-வேல் ஆயினை; நீ-நீ; வாழி-வாழ்வாயாக; பொழுது-பொழுதே.

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: பொழுதே! முன்பு கூடிப் பிரியப்பட்டார் உயிரை உண்பதாகியவொரு வேலாயிருந்தாய்.
மணக்குடவர் குறிப்புரை: இது மாலைப்பொழுது கண்டு தலைமகள் ஆற்றாமையாற் கூறியது.
பரிப்பெருமாள்: பொழுதே! முன்பு கூடிப் பிரியப்பட்டார் உயிரை உண்பதோர் வேலாகுவை என்றவாறு.
பரிப்பெருமாள் குறிப்புரை: கெடுவாயாக என்னுதல் குறிப்புமொழி. இது, மாலைப்பொழுது கண்டு தலைமகள் ஆற்றாமையால் கூறியது.
பரிதி: பிரிந்தாருயிரை உண்ணும் வேலன்றோ என்றவாறு.
காலிங்கர்: இக்காலத்து எம்வயின் வந்துற்ற மாலைப் பொழுதே! மற்று நின்னோடு கூடினாராகிய எம்மைப்போலத் தனித்து இருந்தாரை உயிர் பருகுவது ஒரு கூற்று நீ என்று கூறினாள் என்றவாறு.
பரிமேலழகர்: பொழுதே; இருந்த ஆற்றான் அந்நாள் காதலரை மணந்த மகளிர் உயிரையுண்ணும் இறுதிக்காலமாய் இருந்தாய்.
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: 'அந்நாள் மணந்தார்' எனவே, பின் பிரிந்தாராதல் பெறுதும். வாழி என்பது குறிப்புச் சொல். 'வாலிழை மகளிர் உயிர்ப்பொதி அவிழ்க்குங்காலை' (கலித்.நெய்தல்.2) என்றாற்போல, ஈண்டுப் பொதுமையாற் கூறப்பட்டது. 'மாலை நீ அல்லை' எனவும் பாடம். வேலை என்பது ஆகுபெயர். வேலை என்பதற்கு வேலாயிருந்தாய் என்பாரும் உளர்.

வேலை என்பதற்கு வேல் என்று மணக்குடவர்/பரிப்பெருமாள் ஆகியோரும் பரிதியும் பொருள் கொள்ள பரிமேலழகர் காலம் எனக் கொண்டார். காலிங்கர் கூற்று என்றார். பொழுதே! கூடிப் பிரியப்பட்டார் உயிரை உண்பதாகியவொரு வேல்/கூற்று/இறுதிக்காலம் என்றபடி பழைய ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை கூறினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'மாலைப்பொழுதே, நீ செய்யும் கொடுமையைக் கருதின் காதலரைக் கூடிய மகளிர் உயிரை உண்ணும் வேலாயிருந்தாய். நீ வாழ்க. (ஒழிக என்னும் குறிப்பினது.)', 'மாலைப் பொழுதே! மணந்து பிரிந்திருக்கும் காதலர்களின் உயிரை வதைக்கும் காலமென்று சொல்லுவதுதான் பொருந்தும். நீ வாழ்க', 'பொழுதே, நீ நன்றாக யிருப்பாய்! மணந்த மகளிரது உயிரை உண்ணும் இறுதிக் காலமே', 'பொழுதே! காதலரை மணந்த மகளிர் உயிரை உண்ணும் இறுதிக் காலமாய் இருந்தாய்' என்றபடி இப்பகுதிக்கு பொருள் உரைத்தனர்.

பொழுதே! காதலரைக் கூடிய மகளிர் உயிரை உண்ணும் வேல். நீ வாழ்க என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

நிறையுரை:
மாலைப்பொழுதே, நான் காதலரோடு கூடியிருந்தபோது வந்தது நீ அல்ல; காதலரைக் கூடிய மகளிர் உயிரை உண்ணும் வேலாய் இருக்கிறாயே. வாழ்க!

பொழுதே! நீ மாலையோ எனின் அல்ல; காதலரைக் கூடிய மகளிர் உயிரை உண்ணும் வேலை. நீ நல்லா இரு! என்பது பாடலின் பொருள்.
'வேலை' என்பது என்ன?

மாலையோ அல்லை என்ற தொடர்க்கு மாலை நேரமா? இல்லை என்பது பொருள்.
மணந்தார் என்ற சொல் (காதலரை) மணந்து கொண்டவர் என்ற பொருள் தரும்.
உயிர்உண்ணும் என்ற தொடர் உயிர்போக்கும் என்ற பொருளது.
நீ வாழி என்றது நீ வாழ்வாயாக எனப் பொருள்படும்.
பொழுது என்றது இங்கு (மாலைப்) பொழுதை விளித்தலாக வந்தது; அதாவது மாலைப் பொழுதே! என்று பொருள்.

பொழுதே, நீ நன்றாக இரு! நீ மாலைக்காலம் அல்லை; கூடியிருந்து பிரிந்த மணந்த மகளிர் உயிரைக் குடிக்கும் வேல் ஆயினை!

பணி காரணமாகத் தலைவன் பிரிந்து சென்றிருக்கிறான். காதலிக்குப் பிரிவுத்துயர் தாங்கமுடியவில்லை. முன்பு தலைவனுடன் இருந்த மாலை நேரங்கள் இனிமையாக இருந்தன. ஆனால் இப்பொழுதோ அவன் உடன் இல்லை; மாலைப் பொழுது கசப்பாகத் தெரிகிறது. இதோ மாலை நெருங்குகிறது. அதைக் கண்டு தனித்திருக்கும் காதலி பொழுதுடன் உரையாடத் தொடங்குகிறாள். 'மாலைப்பொழுதே வந்தாயா? நீ இன்பம் அளித்த மாலையா? இல்லை. மணம் முடித்த பெண்டிரின் உயிரைக் குடிக்கும் வேல் ஆயினை. நல்லா இரு! நல்லா இரு போ!' என்று அதை வாழ்த்துவதுபோலப் பொருமித் தீர்க்கிறாள்.

இப்பாடல் கருத்துகொண்டு அமைந்த கலித்தொகைப் பாடலில் காதலி சொல்வது: “வாலிழை மகளிர் உயிர்பொதி அவிழ்க்கும் காலை ஆவ தறியார் மாலை என்மனார் மயங்கி யோரே” (கலி: 119: பொருள்: 'தூய்மையான அணிகளையுடைய மகளிருயிரை அதனை மறைத்து நின்ற உடலினின்றும் போக்குங் காலத்தினது இயல்பாவதறியாராய் மாலைக்காலமென்று அதுவும் ஒருகாலமாகக் கூறாநிற்பர்'}. பொழுது சாயுங்காலத்தை மாலை என்று சொல்வோர் அறிவுகெட்டோர் என்கிறாள் சங்கத் தலைவி. காதலரின் பிரிவு மகளிரின் உயிரை உண்ணும் என்ற இக்குறள் கருத்தையே சிலம்பில் வரும் கானல்வரித் தலைவியும் பேசுவதைக் காணலாம். அவள் கூறுகிறாள்:
பையுள்நோய் கூரப் பகல்செய்வான் போய்வீழ
வையமோ கண்புதைப்ப வந்தாய் மருள்மாலை
மாலை நீ ஆயின், மணந்தார் அவர் ஆயின்,
ஞாலமோ நல்கூர்ந்தது; வாழி, மாலை!
(சிலப்பதிகாரம் 7 கானல்வரி, எண்:50; பொருள்: துன்பமாகிய நோய் மிக, ஞாயிறு மேல்கடலிற் சென்று வீழ, வையத்துள்ளார் கண்ணினை மூட, மயக்கத்தையுடைய மாலையே வந்தாய், மாலைப் பொழுது நீயேயாயின், முன் மணந்தவர் தணந்து சென்ற அவரே யாயின், மாலையே இவ்வுலகந்தான் (நான் இறந்துபடுதல் உறுதியாவதால்) வறுமையுற்றதாக ஆகும், வாழ்வாயாக!)

மணக்குடவர் ’மாலை நீ யல்லை' என்று தொடக்கப் பகுதிக்குப் பாடம் கொண்டார். 'மாலை நீ, வேலை நீ' என வருதல் எதுகைச் சிறப்புடையதாயினும் நீ என்பது ஈரிடத்தும் வேண்டாது வருதலான், மாலையோ அல்லை எனப் பரிமேலழகர் பாடம் கொண்டார் என ஆய்வாளர் கூறுவர்.
இப்பாடலில் உள்ள மணந்தார் என்ற சொல்லுக்குக் காதலரை மணந்த மகளிர் என்பது பொருள்; தன்னைப் போல் காதலரைப் பிரிந்த பிறரையும் உளப்படுத்தி 'மணந்தார்' என்றாள் என்பர்.
வாழி என்ற சொல்லைப் பரிப்பெருமாள் 'கெடுவாயாக' என்னுதல் குறிப்புமொழி என்றார். அதாவது 'வாழமாட்டாய்', 'ஒழிக' என்னும் குறிப்புப் பொருள் உடையதான இகழ்ச்சிச் சொல் எனச் சொல்கிறார்.

'வேலை' என்பது என்ன?

வேலை என்பதற்கு வேளை (காலம்) என்பது பரிமேலழகர் கொண்ட பொருள். இதை ஆகுபெயராகக் கொண்டு இறுதிக் காலம் என அவர் உரைத்தார். ஆனாலும் பரிமேலழகர் 'வேலை' என்பதற்கு வேலாயிருந்தாய் என்பாருமுளர் என்றும் கூறியதால் அதுவும் அவர்க்கு உடன்பாடுதான் என்றாகிறது. மற்றவர்கள் இச்சொல்லுக்கு கூற்று, நஞ்சு, கடல், தொழில் என்றவாறு பொருள் கூறினர்.
‘வேலை’ என்பதனை முன்னிலை ஒருமையாகக் கொண்டு விளியாக ‘வேலாக இருந்தாய்’ என உரைக்கும் மணக்குடவர் உரையே சிறப்பினது என்று கூறி ... உயிரீரும் வாள்...(நிலையாமை குறள் 334) என்பதனை இவ்வுரைக்கு ஒப்பு நோக்குக என்பார் இரா சாரங்கபாணி.

'வேலை' என்பதற்கு 'வேல் ஆயினை!' என்பது பொருள்.

பொழுதே! நீ மாலையோ எனின் அல்லை; காதலரைக் கூடிய மகளிர் உயிரை உண்ணும் வேல். நீ நல்லா இரு! என்பது இக்குறட்கருத்து.



அதிகார இயைபு

பிரிந்து நிற்கும் காதலியின் உயிரை உண்பது மாலைப்பொழுது எனத் தலைவி சொல்லும் பொழுதுகண்டிரங்கல் பாடல்.

பொழிப்பு

பொழுதே! நீ மாலைக்காலமா? அல்ல. காதலரைக் கூடிப்பிரிந்த மகளிர் உயிர் குடிக்கும் வேல் ஆயினை. நீ வாழ்க!