இத்தளத்துள் தேட...

செல்க: முகப்பு |

குறள் எண் 0439



வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை நயவற்க
நன்றி பயவா வினை

(அதிகாரம்:குற்றங்கடிதல் குறள் எண்:439)

பொழிப்பு: எக்காலத்திலும் தன்னை மிக உயர்வாக எண்ணி வியந்து மதிக்கக்கூடாது; நன்மை தராத செயலைத் தான் விரும்பவும் கூடாது.

மணக்குடவர் உரை: எல்லா நாளுந் தன்னைப் பெரியனாக நினைத்து வியவாதொழிக; வியந்தா னாயினும் அவ்வியப்பினானே நன்மை பயவாத வினையைச் செய்யாதொழிக.
செய்யிற் கெடு மென்றவாறாயிற்று.

பரிமேலழகர் உரை: எஞ்ஞான்றும் தன்னை வியவற்க - தான் இறப்ப உயர்ந்த ஞான்றும் மதத்தால் தன்னை நன்கு மதியாது ஒழிக, நன்றி பயவா வினை நயவற்க - தனக்கு நன்மை பயவா வினைகளை மனத்தால் விரும்பாது ஒழிக.
(தன்னை வியந்துழி இடமும் காலமும் வலியும் அறியப்படாமை யானும் , அறனும் பொருளும் இகழப்படுதலானும், எஞ்ஞான்றும் வியவற்க என்றும் கருதியது முடித்தே விடுவல் என்று அறம் பொருள் இன்பங்கள் பயவா வினைகளை நயப்பின், அவற்றால் பாவமும் பழியும் கேடும் வருமாகலின், அவற்றை 'நயவற்க' என்றும் கூறினார். இதனான், மத மானங்களின் தீமை கூறப்பட்டது.)

சி இலக்குவனார் உரை: எப்பொழுதும் தன்னை வியந்து கொண்டாடாதே; நன்மை தராத செயல்களை மனத்தாலும் விரும்பாது ஒழிக.


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
எஞ்ஞான்றும் தன்னை வியவற்க; நன்றி பயவா வினை நயவற்க.


வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை:
பதவுரை: வியவற்க-புகழ்ந்து கொள்ளற்க; எஞ்ஞான்றும்-எப்போதும்; தன்னை-தன்னை.

இத்தொடர்க்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: எல்லா நாளுந் தன்னைப் பெரியனாக நினைத்து வியவாதொழிக;
பரிப்பெருமாள்: எல்லா நாளுந் தன்னைப் பெரியனாக வியவாதொழிக;
பரிதி: தன்னை வியந்து கொள்ளக் கடவனல்லன்;
காலிங்கர்: வேந்தனானவன் எஞ்ஞான்றும் தன்னைத் தானே பெருமிதம் கருதற்க;
பரிமேலழகர்: தான் இறப்ப உயர்ந்த ஞான்றும் மதத்தால் தன்னை நன்கு மதியாது ஒழிக;

'எப்பொழுதும் தன்னை வியந்து கொள்ளற்க' என்றபடி பழம் ஆசிரியர்கள் இத்தொடர்க்கு உரை நல்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'எக்காலத்தும் தன்னைப் புகழாதே', 'தான் மிகுந்த உயர்ச்சி பெற்ற காலத்தும் தன்னைச் செருக்கினால் பெரியனாக மதித்து வியவாதொழிக', 'எக்காலத்திலும் தன்னை வியந்து பேசுதல் கூடாது', 'தன்னைத் தானே குற்றமற்றவனாக ஒரு நாளும் புகழ்ந்து கொள்ளக்கூடாது' என்ற பொருளில் உரை தந்தனர்.

எக்காலத்தும் தன்னை வியந்து கொள்ள வேண்டாம் என்பது இத்தொடரின் பொருள்.

நயவற்க நன்றி பயவா வினை:
பதவுரை: நயவற்க-விரும்பா தொழிக; நன்றி-நன்மை; பயவா-விளைக்காத; வினை-செயல்.

இத்தொடர்க்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: வியந்தா னாயினும் அவ்வியப்பினானே நன்மை பயவாத வினையைச் செய்யாதொழிக.
மணக்குடவர் குறிப்புரை: செய்யிற் கெடு மென்றவாறாயிற்று.
பரிப்பெருமாள்: வியந்தா னாயினும் அவ்வியப்பினானே நன்மை பயவாத வினையைச் செய்யாதொழிக.
பரிப்பெருமாள் குறிப்புரை: செய்யின் கேடுதரும் என்றவாறாயிற்று. இதனை மதம் என்ப. இதனாற் கெட்டான் கார்த்தவிரியார்ச்சுனன்.
பரிதி: புண்ணியம் தராத காரியத்தை விரும்புவான் அல்லன் என்றவாறு.
காலிங்கர்: மற்று இதுவும் அன்றித் தனக்கு இருமைக்கும் நன்மை பயவா(க் கருமங்களை எஞ்ஞான்றும் விரும்பாது) ஒழிக என்றவாறு.
பரிமேலழகர்: தனக்கு நன்மை பயவா வினைகளை மனத்தால் விரும்பாது ஒழிக.
பரிமேலழகர் விரிவுரை: தன்னை வியந்துழி இடமும் காலமும் வலியும் அறியப்படாமை யானும் , அறனும் பொருளும் இகழப்படுதலானும், எஞ்ஞான்றும் வியவற்க என்றும் கருதியது முடித்தே விடுவல் என்று அறம் பொருள் இன்பங்கள் பயவா வினைகளை நயப்பின், அவற்றால் பாவமும் பழியும் கேடும் வருமாகலின், அவற்றை 'நயவற்க' என்றும் கூறினார். இதனான், மத மானங்களின் தீமை கூறப்பட்டது.

'நன்மை பயவாத செயலைச் செய்யாதொழிக' என்று பழைய ஆசிரியர்கள் இத்தொடர்க்கு உரை கூறினர். காலிங்கரும் பரிமேலழகரும் 'தனக்கு நன்மை பயவா வினைகளை விரும்பாதொழிக' என்று பொருள் உரைத்தனர். காலிங்கர் 'இருமைக்கும் நன்மை பயவா செயல்கள்' என்கிறார்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'கெடுதல் வினையை என்றும் விரும்பாதே', 'வியந்தாலும் நன்மை தராத செயல்களை விரும்பாதொழிக', 'தப்பான மானத்தினால் நன்மை பயவாத செயல்களை விரும்புதலும் கூடாது', 'பிறர் செய்கிற நன்மையற்ற காரியத்தையும் பாராட்டக்கூடாது' என்றபடி பொருள் உரைத்தனர்.

நன்மை தராத செயல்களை விரும்ப வேண்டாம் என்பது இத்தொடரின் பொருள்.

நிறையுரை:
உள்ளத்தாழ்மையையும் நன்மையற்ற செயல்களை விரும்பாமையையும் விதிக்கும் பாடல்.

எக்காலத்தும் தன்னை வியந்து கொள்ளாதே; நன்மை தராத செயல்களை விரும்பாதே என்பது பாடலின் பொருள்.
தற்பெருமை கொள்வதற்கும் நன்மை தராத செயல் விரும்புதற்கும் என்ன தொடர்பு?

வியவற்க என்பது வியந்து கொள்ளற்க என்ற பொருள் தரும்.
எஞ்ஞான்றும் என்பதற்கு எப்பொழுதும் என்பது பொருள்.
நயவற்க என்ற சொல் விரும்பாதீர் எனப் பொருள்படும்.
நன்றி பயவா என்ற தொடர்க்கு நன்மை தராத என்பது பொருள்.
வினை என்பது செயலைக் குறிக்கும் சொல்.

தன்னைத் தானே பாராட்டி உவகை கொள்வதும் நன்மை தராத செயல்களை விரும்புதலும் கடியப்படவேண்டிய குற்றங்கள் என்கிறது இப்பாடல்.

வியத்தல் என்பது தன் முதுகைத் தானே தட்டி பெருமிதம் கொள்வதையும், நன்றி என்பது தனக்கும் பிறர்க்கும் செய்யும் நன்மைகளைக் குறித்தன.
தம்மைத் தாமே வியந்து கொள்பவர்கள் தம் பெருமித உணர்வால் விழிப்பு நிலை இழந்து, முற்காப்புச் செயலையும் இழப்பர். இதனால் அவர்கள் வளர்ச்சி பெறுவது பாதிப்படையும்,
தற்புகழ்ச்சியற்றவர்களே தன் குற்றத்தைக் காணமுடியும். தம்மைத் தாமே பெரிதாகப் பாராட்டிக் கொண்டிருப்பவர்கள் தம் குற்றத்தை உணரமாட்டார்கள். இவர்கள் பிறரால் எளிதில் ஏமாற்றப்படுவர். ஒருவன் பிறரினும் மேலானவனாக இருக்கலாம்; ஆனாலும் அவன் தான் மேலானவன் என்ற எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து கொள்வானானால் அது அவனது முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக அமையும்.
தான் செய்யும் செயல்களில் நன்நோக்கம் இருக்குமாறு பார்த்து நன்மை தராத செயல்களை உள்ளத்தால் விரும்பாமல் விடவேண்டும் என்றும் இக்குறள் மேலும் சொல்கிறது.

தற்பெருமை கொள்வதற்கும் நன்மை தராத செயல் விரும்புதற்கும் என்ன தொடர்பு?

மணக்குடவர் தமது உரையில் 'அவ்வியப்பினானே நன்மை பயவாத வினையைச் செய்யாதொழிக' எனக் குறிக்கிறார். அதாவது தன்னை வியத்தலே நன்மை தராத செயல்களைச் செய்யத் தூண்டுவது என்பதாகிறது. மிகவுயர்ந்த நிலைகளையடைந்தாலும் தற்பெருமை கூறாமலும் அந்நிலையில் உண்டான செருக்கினால் நன்மை பயவாத செயல்களை விரும்பாமலும் ஒருவன் அடக்கமாய் இருக்கவேண்டும் என்பது கருத்து.

எக்காலத்தும் தன்னை வியந்து கொள்ளாதே; நன்மை தராத செயல்களை விரும்பாதே என்பது இக்குறட்கருத்து.



அதிகார இயைபு

தன்னைத் தானே பாராட்டிக்கொள்தல், நல்லதல்லாத செயல்களை விரும்புதல் ஆகிய குற்றங்கடிதல் வேண்டும் என்கிறது பாடல்.

பொழிப்பு

எக்காலத்தும் தற்பெருமை பாராட்ட வேண்டாம்; நன்மை தராத செயல்களை விரும்ப வேண்டாம்.