இத்தளத்துள் தேட...

செல்க: முகப்பு |

குறள் எண் 0135



அழுக்காறு உடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை
ஒழுக்கம் இலான்கண் உயர்வு.

(அதிகாரம்:ஒழுக்கமுடைமை குறள் எண்:135)

பொழிப்பு: பொறாமை உடையவனிடத்தில் ஆக்கம் இல்லாதவாறு போல, ஒழுக்கம் இல்லாதவனுடைய வாழ்க்கையில் உயர்வு இல்லையாகும்.

மணக்குடவர் உரை: மனக்கோட்ட முடையவன்மாட்டு ஆக்கம் இல்லை யானாற் போல ஒழுக்கமில்லாதான் மாட்டு மிகுதியில்லையாம்.
இஃது உயர்ச்சியில்லையா மென்றது.

பரிமேலழகர் உரை: அழுக்காறு உடையான்கண் ஆக்கம் போன்று - அழுக்காறுடையான்மாட்டு ஆக்கமில்லாதாற்போல, ஒழுக்கம் இலான் கண் உயர்வு இல்லை - ஒழுக்கம் இல்லாதவன் மாட்டும் உயர்ச்சி இல்லை.
(உவமையான் ஒழுக்கம் இல்லாதவன் சுற்றத்திற்கும் உயர்ச்சி இல்லை என்பது பெற்றாம்; என்னை? கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் 'சுற்ற'மும் (குறள்.166)நல்கூர்தலின். 'உயர்வு' - உயர் குலமாதல்.)

வ சுப மாணிக்கம் உரை: பொறாமைப் பட்டவனுக்கு வளர்ச்சி உண்டோ? ஒழுக்கம் கெட்டவனுக்கு உயர்வு உண்டோ?


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
அழுக்காறு உடையான்கண் ஆக்கம்போன்று ஒழுக்கம் இலான்கண் உயர்வு இல்லை.


அழுக்காறு உடையான்கண் ஆக்கம்போன்று:
பதவுரை: அழுக்காறு-பிறர் ஆக்கம் பொறாமை; உடையான்கண்-உடையவனிடத்தில்; ஆக்கம்-மேன்மேல் உயர்தல்; போன்று-போல.

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: மனக்கோட்ட முடையவன்மாட்டு ஆக்கம் இல்லை யானாற் போல;
பரிதி: அழுக்கு மனமுடையார்க்குச் செல்வங்கூடாது.அது போல;
காலிங்கர்: பிறர் ஆக்கத்தின்கண் தன்நெஞ்சம் அழுக்காறு உடையவனிடத்து யாதொருபடி ஆக்கமில்லை மற்று அதுபோல;
பரிமேலழகர்: அழுக்காறுடையான்மாட்டு ஆக்கமில்லாதாற்போல;

அழுக்காறு உடையவனிடத்து ஆக்கமில்லாதாற்போல என்றபடி பழம் ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை நல்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'பொறாமையுடையவனிடம் செல்வம் இல்லாதது போல', 'பொறாமை உள்ளவனுக்குச் செல்வம் சேராது. சேர்ந்தாலும் நிலைக்காது. அதுபோல', 'பொறாமை உடையவனிடத்தே செல்வம் நிலை பெறாதது போல', 'பொறாமை உடையவனிடம் செல்வம் சேராதவாறு போல', என்ற பொருளில் இப்பகுதிக்கு உரை தந்தனர்.

பொறாமை உள்ளவனிடத்தே செல்வம் இல்லாதது போல என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

இல்லை ஒழுக்கம் இலான்கண் உயர்வு:
பதவுரை: இல்லை-இல்லை; ஒழுக்கம்-நடத்தை; இலான்கண்-இல்லாதவனிடத்தில்; உயர்வு-உயர்ச்சி.

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: ஒழுக்கமில்லாதான் மாட்டு மிகுதியில்லையாம்.
மணக்குடவர் குறிப்புரை: இஃது உயர்ச்சியில்லையா மென்றது.
பரிதி: நல்லநெறி நடவாதார்க்கும் பெருமை இல்லை என்றவாறு.
காலிங்கர்: இல்லை ஒழுக்கம் இல்லாதானிடத்தும் பெரிய மேம்பாடு என்றவாறு.
பரிமேலழகர்: ஒழுக்கம் இல்லாதவன் மாட்டும் உயர்ச்சி இல்லை.
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: உவமையான் ஒழுக்கம் இல்லாதவன் சுற்றத்திற்கும் உயர்ச்சி இல்லை என்பது பெற்றாம்; என்னை? கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் 'சுற்ற'மும் (குறள்.166)நல்கூர்தலின். 'உயர்வு' - உயர் குலமாதல்.

ஒழுக்கமில்லாதான் மாட்டு உயர்ச்சி இல்லை என்றபடி பழைய ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை கூறினர். மணக்குடவர் மிகுதியில்லை என்றார்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடம் உயர்ச்சி இல்லை', 'ஒழுக்கமில்லாதவனுக்கு மேன்மை இருக்காது. இருந்தாலும் தங்காது', 'ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடத்தே உயர்வு நிலைபெறாது, இலதாகும்', 'ஒழுக்கமில்லாதவனிடம் உயர்வு இல்லை' என்றபடி இப்பகுதிக்கு பொருள் உரைத்தனர்.

ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடம் உயர்வு இல்லை என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

நிறையுரை:
பொறாமை உள்ளவனுக்கு வளர்ச்சி இல்லாதது போல, ஒழுக்கமில்லாதவனுக்கு மேம்பாடு இல்லை.

பொறாமை உள்ளவனிடத்தே வளர்ச்சி இல்லாதது போல ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடம் உயர்வு இல்லை என்பது பாடலின் பொருள்.
அழுக்காறையும் ஒழுக்காற்றையும் இணைத்து ஏன் பேசுகிறது இப்பாடல்?

அழுக்காறு உடையான்கண் என்ற தொடர்க்கு பொறாமை உள்ளவனிடத்து என்பது பொருள்.
ஆக்கம் என்ற சொல் செல்வம், வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் என்ற பொருளது. இங்கு வளர்ச்சி என்பது பொருந்தும்.
போன்று என்ற சொல்லுக்குப் போல என்று பொருள்.
இல்லை என்ற சொல் இல்லை குறித்தது.
ஒழுக்கம்இலான்கண் என்ற தொடர் ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடத்து என்ற பொருளது.
உயர்வு என்ற சொல் உயர்ச்சி எனப் பொருள்படும்.

பொறாமை கொண்டவனிடத்தே வளமை நிலை பெறாதது போல, ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடத்தே உயர்வு இலதாகும்.

அழுக்காறு என்பது பொறாமைக் குணத்தைக் குறிக்கும் ஒரு சொல். அது அழுக்கு+ஆறு என விரியும். அழுக்கு மாசு குறித்தது. பிறர் ஆக்கங்கண்டு அழுக்குக் கொள்ளுதலே அழுக்காறு எனப்பட்டது.
அவ்விய நெஞ்சத்தானுக்கு அதாவது அழுக்காறு கொண்டவனுக்கு செல்வம் சேராது என்று திடமாக நம்பியதால் வள்ளுவர் அச்செய்தியை இங்கு உவமையாக பயன்படுத்தியுள்ளார். அழுக்காறையும் செல்வத்தையும் இணத்துப் பல குறள்களில் சொல்லியுள்ளார். அவ்வித்து அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள் தவ்வையைக் காட்டி விடும் (அழுக்காறாமை குறள் 167: பொருள்: அழுக்காறு உடையவனிடத்திருந்து செல்வம் நீங்கும் என்பது இதன் கருத்து. அழுக்காறு எனஒரு பாவி திருச்செற்றுத் தீயுழி உய்த்துவிடும் (அழுக்காறாமை குறள் 168: பொருள்: பொறாமை என்னும் பாவம் செல்வமழித்து துன்பத்தீயில் வாட்டிவிடும்). அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான் கேடும் நினைக்கப் படும் (அழுக்காறாமை குறள் 168: பொருள்: பொறாமை கொள்ளும் நெஞ்சுடையோன் செல்வமும் பொறாஅமையற்றோன் வறுமையும் ஆராயப்படும்) எனவும் கூறியுள்ளார் அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லைஅஃது இல்லார் பெருக்கத்தில் தீர்ந்தாரும் இல் (அழுக்காறாமை குறள் 170: பொருள்:பொறாமையினால் செல்வராயினாரும் இல்லை; பொறாமையில்லாமல் செல்வத்தில் குறைந்து போயினாரும் இல்லை.)

பிறரைக்கண்டு பொறாமைப் படுகிறவர்களுக்கு செல்வம் சேராது போல ஒழுக்கநெறிகளிலிருந்து தவறியவர்களுக்கு வாழ்வில் உயர்வு இல்லை என்கிறது இப்பாடல். மற்றவர் வளர்ச்சியைக் கண்டு எரிச்சலுற்று ஒழுக்கம் தவறி அழிக்கும் செயல்களில் ஈடுபடுவதால், அவர் வளர்ச்சிக்குரிய வழிகள் தடைபட்டுப் போகின்றன. இவ்வாறாக அழுக்காறான மனம் ஒழுங்கீனத்தைத் தூண்டுகிறது. ஒழுக்கமற்றவனின் செயல்கள் கெடுதலைப் பெருக்குவதாக அமைவதால் அவன் உயர்வடைவதில்லை. ஒழுக்கம் தவறிய ஒருத்தனுக்கு உயர்வு உண்டாயினாலும் அவன் அவ்வுயர்வை இன்னும் ஒழுங்கீனமான கேடு செயல் புரிவதற்கே பயன்படுத்தி அழிவான்,

அழுக்காறையும் ஒழுக்காற்றையும் இணைத்து ஏன் பேசுகிறது இப்பாடல்?

இக்குறட்பாவில் இருநீதிகள் கூறப்பட்டுள்ளதன் நோக்கம் என்ன? ஒரு நீதியை விளக்குமிடத்தில் தாம் வற்புறுத்த விரும்பும் பிறிதொரு நீதியை உவமானமாக எடுத்துக் காட்டுவது வள்ளுவர் ஆளும் ஓர் உத்தி. உலகப் பொருள்களையும் அவற்றின் நிகழ்ச்சிகளையும் பண்புகளையும் எடுத்து உவமங் காட்டுதலே அன்றி, ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய் விழ எறிகின்றது போல ஒரு நீதிக்கு ஒரு நீதியையே உவமமாகக் காட்டி, இரு பயனை எல்லாரும் எய்த வைப்பார் வள்ளுவர். இதை ஒருவகைக் கூட்டியைபு (Synthesis) எனக் கூறி இவ்வியைபு (parellelism) பல குறட்பாக்களில் உள்ளதைச் சுட்டிக் காட்டுவார் காமாட்சி சீனிவாசன்.

'அழுக்காறு கொண்டவர்களில் சிலர் வளமாகவும் நலமாகவும் இருக்கின்றார்கள் என்றால் அதற்கு என்ன காரணம் என்பதனை ஆராய்ந்து பார்க்கவேண்டும் என்று கூறிய வள்ளுவர், முடிவாகப் பொறாமைப்பட்டு முன்னேறியவர்களும் இல்லை; பொறாமை இல்லாதவர்களாய் இருந்தவர்கள் தாழ்ந்து போனதும் இல்லை என்று உரைப்பர். அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை; அஃதில்லார் பெருக்கத்தின் தீர்ந்தாரும் இல் (குறள் 170). எனவேதான் வள்ளுவர் அழுக்காற்றையும் ஒழுக்காற்றையும் இணைத்து ஒழுக்கமுடைமை அதிகாரத்தில் ஒழுக்கம் மனிதனை உயர்த்தும்; அழுக்காறு தாழ்த்தும் (135) என்றார் போலும்' என்பது இ சுந்தரமூர்த்தி தரும் விளக்கம்.
அழுக்காறான எண்ணமே ஒருவகையில் ஒருவனை ஒழுக்கக் குறைவாக நடக்கத் தூண்டுகிறது. அழுக்காறு என்பது என்ன கிடைத்தாலும் அமையாத உள்ளம். அதனால், பிறன் செல்வங் கண்டு பொறாமைப்படுகிறான். பொறாமைப் பட்டவனுக்குப் பிறரைக் கண்டு புழுங்கியே தன் நேரத்தையும் ஆற்றலையும் வீணடிக்கிறான். தன் வளர்ச்சி கருதியோ, பிறர்க்கு உதவவேண்டும் என்பது கருதியோ முயல்வதற்கு மனமில்லை. அது போலவே ஒழுக்கமில்லாதவனுக்கும், தன் இழிசெயலை மறைக்கவும், அந்தச் செயலை மேலும் செய்யவுமே ஆற்றல் செலவழியுமே தவிர, தன் உயர்வுக்கு வேலை செய்ய முயலமாட்டான். இதனால் பொறாமையும் ஒழுக்கமின்மையும் ஒப்பிடப்பட்டது.
அழுக்காறு (குணம்) ஒழுக்கம் (செயல்) இரண்டனுள் இரண்டும் ஒரு தன்மையன, காக்கத்தக்கன என்பதால், அழுக்காறற்ற ஒழுக்கச் சிறப்புரைத்ததுமாம் என்பார் மு கோவிந்தசாமி.

பொறாமை உள்ளவனிடத்தே வளர்ச்சி இல்லாதது போல ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடம் உயர்வு இல்லை என்பது இக்குறட்கருத்து.



அதிகார இயைபு

ஒழுக்கமுடைமை இல்லாதவனுக்கு மேன்மேல் உயர்வு இல்லை.

பொழிப்பு

பொறாமைப் பட்டவனுக்கு செல்வம் சேராதது போல, ஒழுக்கம் இல்லாதவனுக்கு உயர்வு இல்லை