இத்தளத்துள் தேட...

செல்க: முகப்பு |

குறள் எண் 0094



துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும் யார்மாட்டும்
இன்புறூஉம் இன்சொ லவர்க்கு

(அதிகாரம்:இனியவைகூறல் குறள் எண்:94)

பொழிப்பு (மு வரதராசன்): யாரிடத்திலும் இன்புறத்தக்க இன்சொல் வழங்குவோர்க்குத் துன்பத்தை மிகுதிப்படுத்தும் வறுமை என்பது இல்லையாகும்

மணக்குடவர் உரை: துன்பமுறுவிக்கின்ற நுகராமையாகிய நல்குரவு இல்லையாகும். யாவர்மாட்டுங் கூற இன்பமுறுவிக்கின்ற இனிய சொல்லை யுடையார்க்கு.

பரிமேலழகர் உரை: யார்மாட்டும் இன்புஉறூஉம் இன்சொலவர்க்கு - எல்லார் மாட்டும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல்லை உடையார்க்கு; துன்பு உறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும் - துன்பத்தை மிகுவிக்கும் நல்குரவு இல்லையாம். >
(நா முதலிய பொறிகள் சுவை முதலிய புலன்களை நுகராமை உடைமையின், 'துவ்வாமை' என்றார். 'யார் மாட்டும் இன்புஉறூஉம் இன்சொலவர்க்குப் பகையும் நொதுமலும் இன்றி உள்ளது நட்பேஆம், ஆகவே அவர் எல்லாச் செல்வமும் எய்துவர்' என்பது கருத்து.)

ஜி வரதராஜன் உரை: நட்பு, பகை, அயலார் என்ற மூவகையினரிடத்தும் இனிமை பயக்கும் இன்சொற்களையே பேசுபவர்க்கு அவர்களைத் துன்புறுத்தும் துன்பச் செயல்கள் இவ்வுலகில் இல்லாமல் போய்விடும்.


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
யார்மாட்டும் இன்புறூஉம் இன்சொ லவர்க்கு துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும்

பதவுரை: துன்பு-துயரம்; உறூஉம்-உறுவிக்கும்; துவ்வாமை-வறுமை, வெறுப்பு; இல்லாகும்-இல்லாததாகும்; யார்மாட்டும்-எவரிடத்தும், எல்லாரிடத்தும்; இன்பு-மகிழ்ச்சி; உறூஉம்-மிகுவிக்கும்; இன்-இனிய; சொலவர்க்கு-சொல்லையுடையவர்க்கு.


துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும்:

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: துன்பமுறுவிக்கின்ற நுகராமையாகிய நல்குரவு இல்லையாகும்;
பரிப்பெருமாள்: துன்பமுறுவிக்கின்ற நுகராமையாகிய நல்குரவு இல்லையாகும்;
பரிதி: தரித்திரமேற்கொண்டு துயர் உறுந் துன்பமில்லை;
காலிங்கர்: தம்மைத் துன்புறுத்துவதாகிய வறுமை இலதாகும். யார்க்கெனின்;
பரிமேலழகர்: துன்பத்தை மிகுவிக்கும் நல்குரவு இல்லையாம்.
பரிமேலழகர்: நா முதலிய பொறிகள் சுவை முதலிய புலன்களை நுகராமை உடைமையின், 'துவ்வாமை' என்றார். [துவ்வாமை-துய்க்க முடியாமையால் அது வறுமையாயிற்று]

'துன்புறுத்துவதாகிய வறுமை இலதாகும்' என்றபடி பழம் ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை நல்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'துன்பந்தரும் வறுமை வாராது', 'துன்பம் தருகிற பசிப்பிணியே வராது', 'துன்பத்தை மிகுவிக்கும் வறுமை இல்லையாம்', 'துன்பத்தைக் கொடுக்கும் வறுமை இல்லை', என்ற பொருளில் உரை தந்தனர்.

துன்பமுறச் செய்யும் வறுமை இல்லையாம் என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

யார்மாட்டும் இன்புறூஉம் இன்சொ லவர்க்கு:

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: யாவர்மாட்டுங் கூற இன்பமுறுவிக்கின்ற இனிய சொல்லை யுடையார்க்கு.
பரிப்பெருமாள்: யாவர்மாட்டுங் கூற இன்பமுறுவிக்கின்ற இனிய சொல்லை யுடையார்க்கு.
பரிப்பெருமாள் குறிப்புரை: இஃது எல்லார்மாட்டும் இன்சொற் கூறவேண்டும் என்பதூஉம் அதனானே பொருளுண்டாம் என்பதூஉம் கூறப்பட்டது.
பரிதி: யாரிடத்திலும் இன்சொல் கூறுவானாகில் என்றவாறு.
காலிங்கர்: யாவர்மாட்டும் நேரொக்க மற்றவர் நெஞ்சத்து இன்பம் உறுத்தும் இனிய சொல்லினை உடையார்க்கு என்றவாறு.
பரிமேலழகர்: எல்லார் மாட்டும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல்லை உடையார்க்கு.
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: யார் மாட்டும் இன்புஉறூஉம் இன்சொலவர்க்குப் பகையும் நொதுமலும் இன்றி உள்ளது நட்பேஆம், ஆகவே அவர் எல்லாச் செல்வமும் எய்துவர் என்பது கருத்து. [நொதுமல் - அயன்மை]

யாவர்மாட்டும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல்லை உடையார்க்கு என்றபடி பழைய ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை கூறினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'யார்க்கும் இன்பச் சொல்லைச் சொல்லுக', 'யாரிடத்திலும் இன்பம் உண்டாக்கக் கூடிய இனிய சொற்களையே பேசுகின்றவர்களுக்கு', 'எல்லாரிடத்தும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல் கூறவல்லார்க்கு', 'எவரிடத்தும் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் இனிய சொற்களைப் பேச வல்லார்க்கு' என்றபடி பொருள் உரைத்தனர்.

எல்லாரிடத்தும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல் பேசுகின்றவர்களுக்கு என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

நிறையுரை:
எல்லாரிடத்தும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல் பேசுகின்றவர்களுக்குத் துன்பமுறச் செய்யும் துவ்வாமை இல்லை என்பது பாடலின் பொருள்.
'துவ்வாமை' என்றால் என்ன?

இன்சொற்கள் கூறுவாரை யாரும் வெறுப்பதற்கு இல்லை.

எல்லோரிடத்திலும் இன்பத்தை மிகச்செய்யும் இனிய சொற்களைப் பேசுபவர்களுக்குத், துன்பம் உறச்செய்யும் வறுமைநிலை இல்லாதொழியும்.
துன்புறூஉம் என்ற சொல் துன்பத்தை உறுவிக்கின்ற அதாவது துன்புறுத்துவதாகிய எனப் பொருள்படும். இதற்குத் துன்பத்தைத் தரும் என்றும் துன்பத்தை மிகுவிக்கும் எனவும் பொருள் கூறினர். இனிமையை மிகுவிக்கும் இன்சொற்களை எல்லாரிடமும் கூறுபவர்க்கு துன்புறுத்துவதாகிய வறுமை இல்லாமல் போகும் என்கிறது பாடல்.
இன்சொல் பேசுகின்றவர்களை எல்லோரும் விரும்புவார்கள்; இனிய சொற்கள் நயன் ஈனும் என்கிறது இவ்வதிகாரத்து மற்றொரு பாடல். இன்சொற்களையே எப்பொழுதும் பேசுவோர் நட்பினர், பகைவர், அயலார் என்று எவரிடத்தும் வெறுப்பு கொள்ளமாட்டார்கள். அதுபோலப் பிறரும் இனிமையாகப் பேசுவோரிடம் வெறுப்புணர்ச்சி கொள்ள ஏதுக்கள் இல்லை. ஒருவர் மீது ஒருவர்கொள்ளும் காழ்ப்புணர்ச்சி துன்பம் விளைக்கும் தன்மையது. இன்சொல் பேசுவதால் வெறுப்பு இருபக்கமும் மறைந்து நட்புடன் கூடிய நல்லிணக்கம் ஏற்பட்டு நன்மையும் உண்டாகும். அதனால் துன்பமும் இல்லாமல் போகிறது.
இன்சொல் கூறுவதால் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்ற மனிதர்கள் பலர். பிறரிடம் முகமலர்ச்சியுடன் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையும்படியாக இனிமையாகப் பேசிப்பழகுகின்றவர்களுக்கு நல்ல நண்பர்கள் உண்டாவார்கள். அவர்கள் இன்சொற் கூறுமவனது இடுக்கண்‌ களைய முன்வருவார்கள். பலநிலையிலும் அவர்களது இன்னல்கள் நீங்க உதவுவார்கள். மனித உறவு மேம்படும். அவனுக்கு எல்லாரும் நண்பராவர்; துணைநிற்பர்; பகைவர் இல்லாமல் போவார்கள். அதனால் அவர்களைப் பசிப்பிணி தீண்டல் அரிது.

'துன்புறூஉம் இன்புறூஉம்' எனும் அளபெடைச் சொற்கள் துன்பம், இன்பம் ஆகியன மிகுவிக்கும் முறையில் அமைந்து விளங்குவதை குறள் நடையமைப்பிலும் உணரலாம் (இ சுந்தரமூர்த்தி). இவை துன்புறுத்தும் இன்புறுத்தும் என்ற பொருளில் பிறவினையாய் நின்றன.

'துவ்வாமை' என்றால் என்ன?

“துவ்வாமை” என்ற சொல் வெறுப்பு, பொறாமை, வறுமை என்ற பல பொருள்களைக் கொண்டது. துப்பு - நுகர்வு, துவ்வாமை - நுகராமை. துவ்வாமை என்றது எதிர்மறைத் தொழிற்பெயர். ஐம்பொறிகளானும் நுகரப்படும் ஐம்புல இன்பங்களையும் நுகராமை என்னும் பொதுப் பொருள் தருவது. பொறிகள்‌ புலன்களை நுகராமைக்குக்‌ காரணமாதல்பற்றி வறுமை துவ்வாமை எனப்பட்டது.
தொல்லாசிரியர்கள் அனைவரும், இன்றைய ஆசிரியர்களில் ஓரிருவர் நீங்கலாக எல்லோரும், துவ்வாமை என்றதற்கு வறுமை என்ற பொருளையே கொண்டனர். துவ்வாமை என்ற சொல்லுக்கு முதலில் மணக்குடவர் நுகராமையாகிய நல்குரவு அதாவது வறுமை என்று பொருள்கூறினார். பின்வந்தவர்கள் அனைவரும் அவரைப் பின்பற்றி இதே கருத்தமைந்த உரை வரைந்தனர். பரிமேலழகர் 'நா முதலிய பொறிகள் சுவை முதலிய புலன்களை நுகராமை உடைமையின், துவ்வாமை' என இச்சொல்லுக்கு விளக்கம் தந்து எப்படி வறுமை தீண்டாது என்பதற்கு 'யார் மாட்டும் இன்புஉறூஉம் இன்சொலவர்க்குப் பகையும் நொதுமலும் இன்றி உள்ளது நட்பேஆம், ஆகவே அவர் எல்லாச் செல்வமும் எய்துவர்' என்பது கருத்து. எனவும் உரைத்தார். இன்சொல் உடையார்க்கு யாவரும் நண்பராவர். நண்பர்கள் மிகுத்திருப்பராதலால், அவர்களுக்கு வறுமை வந்தபோதும், கேளாமலேயே உதவியும் வரும், வறுமையால் வரும் துன்பம் இருக்காது என்பது இக்குறளுக்கு உரையாளர்கள் வழங்கிய பொதுவான கருத்தாகும். துவ்வாமை என்பது துய்க்காமையைக் குறிப்பதால் அது வறுமையாயிற்று என்றனர் அனைவரும். துறந்தார்க்கும் துவ்வா தவர்க்கும்... (இல்வாழ்க்கை 42) என்ற இடத்தில் துவ்வாதவர் என்பது வறியவர் என்ற பொருளிலே ஆளப்பட்டது.

துவ்வாமை இல்லாகும் என்றதற்கு 'பசிப்பிணி நீங்கும்' என்ற பொருள் கொள்ளாத உரைகள் மிகச் சிலவே. அவையாவன:

  • நட்பு, பகை, அயலார் என்ற மூவகையினரிடத்தும் இனிமை பயக்கும் இன்சொற்களையே பேசுபவர்க்கு அவர்களைத் துன்புறுத்தும் துன்பச் செயல்கள் இவ்வுலகில் இல்லாமல் போய்விடும்.
  • இன்புறத்தக்க இனிய சொல் பேசுபவர்களுக்கு துணையற்ற துன்புறுத்தும் தனிமை எப்போதுமில்லை
  • துன்பம் என்கிற வறுமை அண்டாது.
  • இன்சொல் பேசி எல்லோரிடத்திலும் கனிவுடன் பழகுவோர்க்கு 'நட்பில் வறுமை' (நண்பர் இல்லாது போவது) எனும் துன்பமில்லை.

இன்சொல் கூறலுக்கும் வறுமை அணுகாதிருப்பதற்கும் தொடர்பு இருக்க முடியுமா?
யாவர்மாட்டும் இன்சொற் கூறவேண்டும்; அதனாலே பொருளுண்டாகும் என்பது இக்குறளுக்குப் பெரும்பான்மை உரையளர்கள் கூறிய உரையாகும். வறுமையைப் போக்குவது செல்வப் பொருளா அல்லது இன்சொல் கூறலா என்று வினா எழுப்பினால் எவரும் செல்வப் பொருளே என்று உடன் விடையிறுப்பர். வணிக நிறுவனங்களில் பணிபுரிவோர் இன்சொல் பேசுதலால் நிறுவனத்திற்குப் பொருள் பெருகலாம். ஆனால் தனிப்பட்ட மாந்தர் இன்சொல் கூறினால் வறுமை நேராது என்பதைப் புரிந்து கொள்வது கடினமாக இருக்கிறது. பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும் தீப்பிணி தீண்டல் அரிது (குறள் 227) போன்ற பாடல்நடையில் அமைந்தது இக்குறள். பசிப்பிணி ஆற்றும் அறம்போல எல்லோரிடமும் இன்சொல் கூறும் அறம் செய்கிறவனையும் பசித்துன்பம் அணுகாது எனக் கொண்டு அமையலாம்.
துவ்வாமை என்பதற்கு வறுமை என்னாமல் வெறுப்பு எனவும் பொருள் கொள்ளமுடியும். வெறுத்தல் இல்லாதார்க்கு இன்சொல் கூறல் இயல்பாக அமையும், இன்சொல் பேசி மகிழ்விப்பவர்களிடம் பிறரும் வெறுப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். எல்லோரிடத்திலும் இன்சொற்களையே பேசுவோருக்கு யார்மீதும் வெறுப்பு இல்லையாதலால், அதனால் வரும் பகையும் இல்லை; துன்பமும் ஒன்றுமில்லை.

எல்லாரிடத்தும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இன்சொல் பேசுகின்றவர்களுக்குத் துன்பமுறச் செய்யும் வறுமை இல்லையாம் என்பது இக்குறட்கருத்து.



அதிகார இயைபு

இனியவைகூறல் ஒருவனை நலிவுறாமல் காக்கும்.

பொழிப்பு

எல்லோரிடத்தும் இன்பம் தரும் இன்சொல் கூறுபவர்களுக்குத் துன்பத்தை மிகுவிக்கும் வெறுப்பு இராது.