இத்தளத்துள் தேட...

செல்க: முகப்பு |

குறள் எண் 0077



என்பில் அதனை வெயில்போலக் காயுமே
அன்பில் அதனை அறம்

(அதிகாரம்:அன்புடைமை குறள் எண்:77)

பொழிப்பு: எலும்பு இல்லாத உடம்போடு வாழும் புழுவை வெயில் காய்ந்து வருத்துவதுபோல், அன்பு இல்லாத உயிரை அறம் வருத்தும்.

மணக்குடவர் உரை: என்பிலாத சீவனை வெயில் சுடுமாறு போற் சுடும்: அன்பிலாதவுயிரினை அறம்.

பரிமேலழகர் உரை: என்பு இலதனை வெயில் போலக் காயும் - என்பு இல்லாத உடம்பை வெயில் காய்ந்தாற்போலக்காயும்; அன்பு இலதனை அறம் - அன்பில்லாத உயிரை அறக்கடவுள்.
('என்பிலது' என்றதனான் உடம்பு என்பதூஉம் 'அன்பிலது' என்றதனான் உயிர் என்பதூஉம் பெற்றாம். வெறுப்பு இன்றி எங்கும் ஒருதன்மைத்து ஆகிய வெயிலின்முன் என்பில்லது தன் இயல்பாற் சென்று கெடுமாறுபோல, அத்தன்மைத்து ஆகிய அறத்தின்முன் அன்பில்லது தன் இயல்பால் கெடும் என்பதாம்.அதனைக் காயும் என வெயில் அறங்களின் மேல் ஏற்றினார், அவற்றிற்கும் அவ்வியல்பு உண்மையின். இவ்வாறு 'அல்லவை செய்வார்க்கு அறம் கூற்றம்' (நான்மணி.83) எனப் பிறரும் கூறினார்.)

வ சுப மாணிக்கம் உரை: எலும்பில்லாப் புழுவை வெயில் வருத்தும். அன்பில்லா உயிரை அறம் வருத்தும்.


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
என்பில் அதனை வெயில்போல அன்பில் அதனை அறம் காயுமே.


என்பில் அதனை வெயில்போலக் காயுமே:
பதவுரை: என்பு-எலும்பு; இலதனை-இல்லாததை; வெயில்-ஞாயிற்றின் வெப்பம்; போல-ஒத்திருப்ப; காயுமே-எரிக்குமே.

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: என்பிலாத சீவனை வெயில் சுடுமாறு போற் சுடும்:;
பரிதி: என்பிலாத ஆத்துமாவை ஆதித்தகிரணம் காயும் அத்தன்மை போல ;
காலிங்கர்: தனக்குள் உறுதியில்லாது முழுதும் குழைந்து இருக்கும் உருவுடைத்தாகிய சிறுபுழுவினை வெயிலானது உருவழியக் காயுமாப்போல்;
பரிமேலழகர்: என்பு இல்லாத உடம்பை வெயில் காய்ந்தாற்போலக்காயும்;

'என்பு இல்லாத உடம்பை வெயில் காய்ந்தாற்போலக்காயும்' என்ற பொருளில் பழம் ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை நல்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'எலும்பில்லாத புழு முதலிய உயிர்களை வெயில் காய்ந்து அழிப்பது போல', 'அறக்கடவுள் வெயிலிற் சிக்கிய புழுவைப்போல் துடிக்கச் செய்துவிடும்.', 'வெயிலானது எலும்பில்லாத புழு முதலியவற்றைச் சுடுவது போல.', 'புழுவை வெயில் வருத்துவதுபோல் வருத்தும். (என்பு இலது-புழு).' என்றபடி உரை தந்தனர்.

எலும்பில்லாததை வெயில் சுடுவது போல என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

அன்பில் அதனை அறம்:
பதவுரை: அன்பு-உள்ள நெகிழ்ச்சி; இலதனை-இல்லாததை; அறம்-நல்வினை..

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: அன்பிலாதவுயிரினை அறம்.
பரிப்பெருமாள் கருத்துரை: என்றது என்சொல்லியவாறோ எனின் என்புள்ளதனுக்கு வெயில் குளிர்தீர்த்தல் முதலான இன்பத்தைப் பயக்கும். அவ்வாறனறி என்பிலாதவற்றிற்கு வெயில் இறந்துபட்டு எல்லையான துன்பத்தைப் பயக்கும்; ஆதலால், ஒருதன்மையாக எரித்த வெயில் உடம்பு வேறுபாட்டான் இன்பமும் துன்பமும் பயந்ததுபோல அறமாகிய கடவுளும் பிறர்மாட்டு அன்பு செய்தார்க்கு இன்பமும் அஃதிலார்க்குத் துன்பமும் பயக்கும் என்றவாறு ஆயிற்று. இதனானே அன்பு வேண்டும் என்றாராம்.
பரிதி: அன்பிலாதாரை அறங்காயும் என்றவாறு.
காலிங்கர்: யாவர்மாட்டும் வைக்கப்பட்ட அன்பிலாதானை அறமானது காயும் என்றவாறு.
பரிமேலழகர்: அன்பில்லாத உயிரை அறக்கடவுள்.
பரிமேலழகர் விரிவுரை: 'என்பிலது' என்றதனான் உடம்பு என்பதூஉம் 'அன்பிலது' என்றதனான் உயிர் என்பதூஉம் பெற்றாம். வெறுப்பு இன்றி எங்கும் ஒருதன்மைத்து ஆகிய வெயிலின்முன் என்பில்லது தன் இயல்பாற் சென்று கெடுமாறுபோல, அத்தன்மைத்து ஆகிய அறத்தின்முன் அன்பில்லது தன் இயல்பால் கெடும் என்பதாம்.அதனைக் காயும் என வெயில் அறங்களின் மேல் ஏற்றினார், அவற்றிற்கும் அவ்வியல்பு உண்மையின். இவ்வாறு 'அல்லவை செய்வார்க்கு அறம் கூற்றம்' (நான்மணி.83) எனப் பிறரும் கூறினார்.

'அன்பிலாத உயிரினை அறம்' என்றபடி பழைய ஆசிரியர்கள் இப்பகுதிக்கு உரை கூறினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'அன்பற்ற உயிர்களை அறக்கடவுள் அழிக்கும்.', 'தர்மத்துக்கு ஒவ்வாத காரியத்தை அன்பென்று செய்தால், செய்கிறவர்களை', 'அறக்கடவுள் அன்பில்லாத உயிரை வருத்தித் தண்டிக்கும்', 'அன்பு இல்லாத உயிரை அறக்கடவுள்' என்றபடி பொருள் உரைத்தனர்.

அன்பிலாதாரை அறம் என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

நிறையுரை:
அன்பில்லாதவரை அறம் ஒறுக்கும் என்னும் குறள்.

எலும்பில்லாததை வெயில் சுடுவது போல அன்பிலாதாரை அறம் (காயும்) என்பது பாடலின் பொருள்.
அறம் காயும் என்றால் என்ன?

என்பு இலதனை என்ற தொடர் எலும்பில்லாததை என்ற பொருள் தரும்.
காயும் என்ற சொல்லுக்கு எரியும் அல்லது கருக்கிவிடும் என்பது பொருள்.
அன்பு இலதனை என்ற தொடர் அன்பில்லாதவரை என்று பொருள்படும்.

சுடுவெயிலில் புல்லினம் காய்தலும் மற்றும் சில தாவர இனவகைகள் காய்ந்து எரிந்து கரிவதும் உண்டு. ஊரும் இனத்தைச் சேர்ந்த உயிர்கள் எல்லாம் உடல்முழுவதும் தரையில் கிடத்தியே நகரும். அதனால் வெயில் நேரத்தில் மத்த உயிரினங்களைக் காட்டிலும் எலும்பில்லா இவ்வுயிர்களை வெப்பம் மிகையாக உடம்பு முழுதும் தாக்கும். தனக்குள் உறுதியில்லாது முழுதும் குழைந்திருக்கும் என்பிலா சிறுபுழுவினை வெயிலானது அதனது உரு துடிதுடிக்கக் காயும். இக்கடுமையை உவமையாக்கி அறம் சார்ந்த கருத்து ஒன்று புலப்படும் வகையில் இக்குறளை வள்ளுவர் யாத்துள்ளார்.

பரிப்பெருமாள் எலும்பில்லாத உயிரான புழுக்களுக்கும் என்புள்ள உயிர்களுக்கும் ஒருதன்மையாக வெயில் எரித்தாலும் என்பிலன துன்பம் எய்துகின்றன; என்புள்ளன குளிர்தீர்த்தல் முதலான இன்பத்தைப் பெறுகின்றன. அதுபோல எல்லாவுயிர்களிடத்தும் சமநோக்குள்ள அறக்கடவுளின் ஆட்சியிலே பிறர்மாட்டு அன்பு செய்தார்க்கு இன்பமும் அன்பு செய்யாதார்க்குத் துன்பமும் கிடைக்கும் என்று இக்குறட் பொருளை விளக்கினார். இதைத் தழுவியே பரிமேலழகர் உரையும் அமைந்தது.
மற்றும் சிலர் வேறு வகையாக இக்குறட்கருத்தை விளக்கினர்.
அன்பில்லையென்றால் இவ்வுலகம் எய்தும் துன்பத்தையே 'என்பிலதனை வெயில் போலக் காயும்' என்னும் தொடர் சுட்டுகிறது. என்றும்
துன்பத்தைத் தாங்கும் வலிமையை எலும்பு தருவதுபோல மாந்தர்க்கு உண்மையான வலிமை அன்பினால் மட்டுமே; அன்பு இல்லாத உள்ளத்தை அறம் வருத்தும்; அன்பே அனைத்து அறச் செயல்களுக்கும் அச்சாணி என்றும்
எலும்பில்லாத உடலையுடைய புழு முதலான உயிர்கள் கதிரவனின் வெப்பத்தால் துடிக்கின்றன. அவைகளுக்குக் கால் இன்மையால் ஓடித் தப்பிக்க முடியவில்லை. அதுபோல உயிர்க்குணமாகிய அன்பில்லாத உயிர்கள் அறக்கடவுளின் சீற்றத்திற்கு ஆளாக வேண்டியதுதான். அன்புடையன அறக்கடவுளின் காய்தலினின்றும் தப்பிக் கொள்ளலாம் என்றும்
சமுfதாயத்தில் நிகழும் முறைப் பிறழ்வுகளால் அன்பிலார் அழிவர்; அன்புடையோர் அழிந்துவிடமாட்டார்கள். தாங்கி வாழ்விப்பார்கள். தாமும் வாழ்வார்கள் என்றும் உரை கூறினர்.'

அறம் ஒரு பொதுச் சக்தி. அது மிகத் தூயதாய் நடுநிலை பிறழாது நிற்பது; அதைக் கடவுளென்று சமயத்தார் அனைவரும் வெவ்வேறு பெயரால் அழைக்கின்றனர். இங்கு, இறைவன் என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்தாது அறக்கடவுளை அறம் என்ற சொல்லால் வள்ளுவர் சுட்டுகின்றார். அறக்கடவுள் குறிக்கப் பெறும் மற்ற குறட்பாக்கள்:
கதம்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து

(அதிகாரம்:அடக்கமுடைமை குறள் எண்:130) (பொருள்: சினம் தோன்றாமல் காத்து, கல்வி கற்று, அடக்கமுடையவனாக இருக்க வல்லவனுடைய செவ்வியை, அவனுடைய வழியில் சென்று அறம் பார்த்திருக்கும்.)
அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம் புறன்நோக்கிப்
புன்சொ லுரைப்பான் பொறை

(அதிகாரம்:புறங்கூறாமை குறள் எண்:189) (பொருள்: ஒருவர் நேரில் இல்லாதது கண்டு பழிச்சொல் கூறுவோனுடைய உடல்பாரத்தை, `இவனையும் சுமப்பதே எனக்கு அறம்’ என்று கருதி நிலம் சுமக்கின்றதோ?)
மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க சூழின்
அறம்சூழும் சூழ்ந்தவன் கேடு

(அதிகாரம்:தீவினையச்சம் குறள் எண்:204) (பொருள்: பிறனுக்குக் கேட்டைத் தரும் தீய செயல்களை ஒருவன் மறந்தும் எண்ணக்கூடாது. எண்ணினால், எண்ணியவனுக்குக் கேடு விளையுமாறு அறம் எண்ணும்.)

எலும்பில்லாத உடல்களைக் கொண்ட உயிர்களான புழுக்கள் போன்றவை ஞாயிற்றின் வெப்பம் தாங்காமல் சுருண்டு துன்புறுவது போல அன்பில்லாதவர்கள் அறம் சுட்டெரிக்கும் காய்தலுக்கு ஆளாவார்கள்.

அறம் காயும் என்றால் என்ன?

அறம் காய்தல் என்பதற்கு உரையாசிரியர் குழந்தை 'அன்பிலாரை உலகோர் தம்மோடு சேர்த்துக் கொள்ளாது புறம்பாக ஒதுக்குதல் அதாவது அன்பிலார்க்கு உதவாததோடு அவரை வெறுத்தொதுக்குவர் என்பதாம்' என்று விளக்கம் தருகிறார்.
'உலக மக்கள் வெறுப்பார்கள், என்றும் உலகம் தண்டிக்கும் என்பதும் மனச்சாட்சியே கண்டிக்கும் என்பதுமாம்' என்பது அறம் காய்தல் பற்றிய திருக்குறளார் வீ முனிசாமியின் கருத்து.

அன்பிலரை அறம் காயும். அன்பில்லாதவர் யார்? அன்புடைமை அதிகாரத்தில் குறிக்கப்பெறும் அன்பு இல்லறத்தில் நெருங்கிய தொடர்புடையாரிடத்துச் செல்வது. கணவன் -மனைவி, மக்கள்-பெற்றோர், ஆகியோரது உறவு, உடன் பிறந்தோர், உற்றார், உறவினர், நட்பினர் இவர்களுடனான உறவு ஆகியன பொதுவாக தொடர்புடையன எனக் குறிக்கப்படுவது. இவ்வுறவில் தொடர்பு நீங்கி இருப்போர் அன்பிலார் என்று சொல்லப்படுவர். காட்டாக கணவன் - மனைவி உறவில் யாராவது அன்பின்றி அதாவது இருவருக்குள் ஒருவர் மற்றவர் மீது அக்கறை இல்லாமல் நடந்து கொள்வது; பிள்ளைகள் வயது முதிர்ந்த பெற்றோரைப் புறக்கணித்து அவரகளைப் பேணாமல் விடுவது போன்றவை அன்பின்மையைக் காட்டுவன. பொறுப்பற்று, நெஞ்சில் ஈரமற்று, தொடர்புடையாரைத் துன்பத்துக்குள்ளாக்கும் இத்தகையன அன்[பற்ற செயல்களாம்.
அன்பு காட்டாதாரை யார் ஒறுப்பது? அரசால் ,அன்பின்மைக்குத் தீர்வு தர இயலாது. சமுதாயமும், சமுதாயப் பெரியவர்களும் இங்கு ஓரளவே துணை செய்யமுடியும். எனவே அன்பிலாதாரை 'உலகின் இருத்தலுக்குக் காரணமாகிய அறம்'' தான் எலும்பற்ற புழுக்களைப் போல துடிதுடிக்கவைத்துத் தண்டிக்கும் என்கிறார் வள்ளுவர்..
அறம், அன்பிலதனைக் காயும் என்பதே தலைமை வாக்கியம். வள்ளுவர் என்பிலதனை வெயில் காயும் என்று சொல்லிவிட்டு அன்பிலதனை அறம் (காயும்) என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் விட்டது அந்தக் கடுமையான தண்டனையைக் கூற அவரது அன்புள்ளம் தடுக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது என நயம் கூறுவர்.

எலும்பில்லாததை வெயில் சுடுவது போல அன்பிலாதாரை அறம் (வருத்தும்) என்பது இக்குறட்கருத்து.



அதிகார இயைபு

அன்புடைமை இல்லாதார் துன்பம் உறுவர் என்று கூறும் குறள்.

பொழிப்பு

எலும்பில்லாததை வெயில் சுடும்; அன்பில்லாததை அறம் வருத்தும்